Met een dag of wat hew weer Paosen. Paosken of Paoschen wordt in ’t Drèents ok zegd. Paosen is een Christelijk feest mor vanolds ok een vruchtbaorheidsfeest. Het neie veurjaor moet ja zörgen veur een goeie oogst laoter in ’t jaor.
Daor hef beveurbeeld het Paosvuur met te maoken, het vaarven en eten van eier, het haontie op een stokkie waor de kinder met an de deuren langs gaon en het neutenscheeiten. Neuten binnen ja net as eier een teeiken van vruchtbaorheid.
Veur de bezeuikers van de webstee hew een stuk of wat Drèentse gedichten en een verhaol over Paosen en ’t Paosvuur oetzöcht.
Paosen
verwachting gef een stille hoop… ’t wordt Paosen
nao dorre winter ’t eerste gruun… het neie leven
nog wat verlegen deur ’t brutaole raozen
van kolde wind… toch gef het kleur
en boeren zint op d’es weer reur
En kinder vraogt en zingt um ‘d’aolde wannen’
en bliede trilt heur hoop langs hoes en stille straoten
umdat het vuur met Paosen weer mag branden
en donk’re locht met gloed weer kleurt
een aold gebroek… umdat ’t zo heurt.
Zoas een kind blief wij toch altied hopen
want Paosen is verwachten in de tied…
Umdat het dorre holt weer oet giet lopen.
Met Paosen is de bosschup groot
Het leven overwun de dood.
Oet: Janny Alberts-Hofman - Het zingende zaand
Paosen en het kruus
Mien jong, weest mor gerust,
want ik gao altied mit.
Ok as ie, misschien onbewust
diep in de zorgen zit.
’t Is dalijk Paosen, en het kruus
is niet allent veur Mij.
’t Is het verbond naor ’t ieuwig Huus.
Dat maakt de meinsen vrij.
En komp de dood, slim onverwacht,
ie weet hoe dat kan gaon,
dan zeg Ik, misschien heur ie ’t zacht:
“Veur oe bin Ik opestaon.”
Oet: Bart van Oosteringh - Blossems in de lijte
| < Veurige | Volgende > |
|---|
