Aagje Blink

Aagje Blink-Lindeman is in 1951 in Emmen geboren en gruide daor ok op.

Aagje Blink (1951)

Nao dartig jaor in Oring (Odoorn) woond te hebben is ze in 2020 weerum verhoesd naor Emmen. Veurdat ze met pensioen gung, warkte Aagje Blink-Lindeman in de gezondheidszörg (vaatdiagnostisch laborant in het Scheperziekenhoes in Emmen). Zie was ok spreker op begrafenissen en crematies.

Met heur allereerste verhaal in het Drents, Watte(n), wun ze in 2005 metien een daarde pries bij een schriefwedstried van het Huus van de Taol. Daornao weur ze actief lid van de schriegroep Schriefwark en bleef ze zuch u.a. deur het volgen van workshops ontwikkeln as schriever. In 2009
stun der veur het eerst een gedicht van Aagje Blink-Lindeman in Roet. Der stiet ok wark van heur in Maandewark/Oeze Volk, Zinnig en het Dagblad van het Noorden (in de rubriek Sjarlefrans, die in het veurjaor van 2020 ter ziele gaon is).
In verschillende verzamelbundels is wark van Aagje Blink-Lindeman opnummen.
Samen met H.J. Lesschen, M. van Raalte en K. Mol hef ze in 2014 de bundel As het er toe döt samensteld, waorin spreuken en gedichten staot die bij starfgevallen te gebroeken bint.

In november 2019 kwam van Aagje Blink-Lindeman de bundel Elkien mankeer wal wat oet met verhalen en columns. Vaak giet het in dit boek over de zwaore kaant van het leven, maor humor en zölfspot bint ok zeker te vinden.

Aagje Blink-Lindeman is vrijwilliger bij het Huus van de Taol. Zie is taolvrijwilliger en docent Drents.

Boekpublicaties:

  • As het er toe döt (2014, samensteld samen met H.J. Lesschen, M. van Raalte en K. Mol);
  • Elkien mankeert wal wat (2019).

 

Oet het wark van Aagje Blink-Lindeman

Kolde

Carla zit in de behaaglijk waarme wachtkaomer van de huusdokter met heur huufd tegen de gelig gepleisterde wand anleund en strik met heur haanden over heur bollende buukie. Ze kin’t haost niet afwachten wat het wordt, weer een jongie of misschien dit keer een wichie. Ach, het kin heur niks schelen as het maor gezond is. Ze hef veur dokter een tekening in de tas van heur zeuntje, dat opgeruumde porkie dat ondanks zien slechte start, geweldig likt te gedijen.

Der is gien mens van alle wachtenden die een woord zegt, ze binnen allemaol in eigen gedachten verzonken, lik het wel. Al en paor keer hef ze keken naor een jong wichie dat tegenover heur is gaon zitten, de scholdertjes omhoogtrokken. Ze hef het onmiskenbaor kold. Maor dat niet allent. Carla vermoedt meer; ze wur bie binnenkomst geliek al troffen deur de ontwiekende en verdrietige blik van dit kind.

Carla had eerder ook altied met optrokken scholders lopen en was ook altied kold west.

En nao de bevallen van heur jonkie was het nog slimmer worden!

Zoas zoveul rooigies leek ze wel bloedloos met heur inwitte huud. ‘Wis en zeker datter bie mien soort wat mis is met de inwendige thermostaat.’ har ze vaok docht.

‘Net as bie albino’s die het oogpigment missen, de evenknei van rooigies wat het ontwieken van de zunne angiet, mist der bie mèensen met dizze haorkleur vast ok wat.’ was heur idee. Ze had allent nog nooit ontdekt wat dan wel wezen mos.

Carla kon heur soortgenoten der zo uut al hadden ze heur haoren blond, bruun of zwaart varfd en de lichte wimpers met mascara aanzet. Daornaost veronderstelde ze met een zekere gewisheid bie dizze mèensen winterhakken en -tonen en altied een rooie neuze. En as ze het es waarm kregen, dan weurden ze niet blossig, nee vaok vuurrrood om de kop! Ook al zee Henk nog zo vaok, dat ze een schoonheid was met heur roestbrune krullen en heur gave blanke huud, ze huul een gruwelijke hekel an heur rooie haor. Wat was zo ook vaok deur een koppeltje jonges en wichter van de legere school naoroepen:

“Rooie, rooie, bist ja zo wit as een dooie!” Dan kreeg ze een rooi kop van schaomte en luup ze nog een blokkie om veur ze naor huus ging, zodat heur traonen bie thuuskomst weer opdreugd waren.

Daorom; toen ze in verwachting raokte, bad ze elke dag dat het kind asjeblieft niet rood wezen zol. Zij was de enigste in de familie met rood haor en heur man had een prachtig zwaart bos haor, dus de kaans was klein. Maor toch! Vanwege die wurgende angst draaide ze zuch tiedens heur zwangerschap zölfs om zo gauw ze maor een rooie veurbie zag fietsen!

Toen heur vliezen braken, toonde ze zuch een dappere kraomvrouw. Toch wol de bevallen niet vlotten. Helemaol niet toen de uutdrievingsfaose aanbroken was. ’t Koppie van de baby schoot aal weer terugge. De vroedvrouw snapte der niks van:

“’t Lijkt wel of uw vrouw het zelf tegenhoudt.” har ze Henk, de man van Carla, toefluusterd. Uuteindelijk har zij saomen met Henk zo op Carla’s buuk drukt dat het kind maor een kaante meer op kon. Net op tied, ’t poppie was blaauw en het duurde even veur het schreide. De enigste vraog die Carla stelde was:

“Wat veur kleur haor hef het?“

“U hebt een flinke zoon met rood haar.” zee de vroedvrouw niks vermoedend en gaf heur het bundeltje in de aarms. Op dat moment leek der wat in Carla te verstarren! Henk die schielijk de traonen van ontroering van zien wangen veegde, nam heur veursichtig het bundeltje uut haanden en wiegde het hen en weer, almaor kiekend naor dat wondertje dat van hom en Carla was.

Langzaom maor zeker was Carla an het moederschap wend, nou nee, eigenlieks dee ze net of ze der an wend was. Maor ze had nog aal niks met dat rooie mormeltje. As Henk thuus was vloog e zo gauw as e zien zeun ok maor even heurde, naor zien bedje. As Carla allent thuus was dan luut ze hom menigmaol brullen. Uuteindelijk hees ze zuch dan overeind om de baby in bad te doen of hum zien flessie te geven, maor het gung allemaol op de automatische piloot en zunder gevuul. Henk har zuch nao enige tied beklaogd over het feit dat Carla nooit een keer een maoltied klaor had, as e thuus kwam:

“Zoveul wark kuj toch niet hebben van één kind?”

“Ik bin ja aal nog zo muu.” was het enigste wat e dan as antwoord kreeg.

Tot ze weer eens zat te kleumen met de thermostaat op 24 graoden en heur plaoggeest lag te krijsen in zien bedje. ’t Was net of ze in een ieskolde mist verpakt zat toen ze weer ansproken wur deur die vrumde stem; die stem die ze veur het eerst heurd har de dag dat Henk weer an het werk gaon was. Die ofgemeten vrouwenstem die heur precies vertelde wat ze wel of niet doen mos. De lèste weke heurde ze heur wel een paor keer daogs en ze zee aal raorder dingen.

Carla vreesde met de haanden stief tegen de oren drukt: ‘Ik wor vast harstikke gek, ‘t is toch niet normaol die stem aal in mien kop?’ en af en toe zette ze het zölfs op een schreeuwen om de bevelen maor te overstemmen. Toch zee ze der niks van tegen Henk en dee ze nog meer heur best zo gewoon meuglijk te doen as e thuus was. Toen de stem heur die bewuste mörgen overeind praot har van de baank en heur opdruug de baby in zien badje te doen, huul het kind niet op te blèren. Een raore gedachte kwam bie Carla op en tegeliek zee ok die stem:

“Hol hum moar onder waoter die schreeuwerd, toe maor. Doe dan!” As een pierlala ston ze veur zuch uut te kieken en het poppie glee ineens onder waoter!

Gelukkig was der toch wat in heur dat Carla automatisch dee handelen. Asof het kind 40 inplaots van 4 kg zwaor was, tilde ze het met heur lèste krachtinspanning uut bad en legde het nat en al in zien bedje trugge.

Met trillende haanden belde ze toen Henk op en zee met vlakke stem:

“Kom thuus, kom asjeblieft thuus!”

Henk vuulde onmiddellijk dat het menens was, hij har zuch de lèste weke slim zörgen maokt om Carla; ze was een totaol vrumde veur hom aan ‘t worden. Terwiel e heur aal meer en meer ontzien har. Hij kookte nou elke dag en zien eerste gang was as e thuus kwam naor de baby die e bienao altied in een poepluier antrof, terwiel zien billegies al zo rood en rauw waren.

’s Nachts was hij degene die der uut ging om Carla maor zoveul meuglijk rust te gunnen.

Henk was binnen tien minuten thuus, of dat nou kwam omdat e het poppie op de achtergrond erbarmelijk heurde schreien, of deurdat zien vrouw gien antwoord op zien vraogen gaf, ’t was genog om hom naor huus te doen vliegen.

Zien eerste aandacht was, nao een vlugge blik op de wezenloos veur zuch uutkiekende Carla, veur zien naokte kind. Hij trok het aan en gaf het zien flessie. Pas daornao greep e de tillifoon om de huusarts te bellen.

Diezölfde aovend kroop Carla niet naost heur man, maor in een instelling van de GGZ met loodzwaore ledemaoten in bèrre om pas weer nao een dikke weke te ontwaoken uut een diepe, diepe slaop. Ze hadden heur een spuitje geven en een stuk of wat pillegies, naodat ze bienao een uur laang mompeld har:

“Komt allemaol deurdat e rood is; had e maor niet rood moeten wezen!”

Met de mededeling:“Dit gedrag van uw vrouwe is het klassieke voorbeeld van een postnatale depressie.” har de psychiater Henk op huus an stuurd.

“Kom maor met, Carla.” haolt heur huusarts die al aordig op leeftied is heur terug in het heden en holt de deur van de spreekkaomer veur heur open. Hij gef heur zien waarme, vertrouwd aanvuulende haandruk en uutneudigend naor de stoel wiezend vragd e:

“Kan ik wat veur je doen?”

“Ik kom alleen mien Hb even laoten prikken.” zegt Carla.

“En dokter ik hoop niet dat je het mie kwaolijk nemen en ik wil mie zeker niet met je wark bemeuien, maor der zit een wichie in de wachtkaomer en daor moej es even heel goed naor luusteren, ook as ze je niks vertellen wil. Dat kind wordt vast en zeker plaogd. Ik herken de tekens. Je weet het komt niet deur mien gevulde schoot dat ik nooit meer kold bin en mie nog nooit zo goed vuuld heb as nou. Dat heb ik allemaol aan de therapie te danken die ik kreeg nao mien psychose. Het inzicht wat ik kregen heb in die praotgroep van mèensen die allemaol depressief worden waren, naodat ze as kind butensloten waren west, of plaogd waren. De een omdat e rood haor har, de ander omdat e stötterd har en weer een aander om, ja zeg maor es waorom. Aal dizze mèensen bleken ook altied en eeuwig kold te wezen. Ja, tot mien verwondering dus ook mensen die niet rood waren!”

“Ja maor Carla, ik kin toch niet iederenene die kold is psychotherapie veurschrieven?” lacht dokter.

“Let dan maor eens op heur ogen”, smeekt Carla bienao. “Ik vergis mie vast niet!”

“Ik plaog je maor wat”, zegt dokter. “Ik weet wie aj bedoelt en veur je geruststelling, ik har het al in mien achterheufd de veurige keer dat ik heur zag. Je wordt vast een prima psycholoog, Carla! Maor hoe is het nou met je zwangerschap, kuj dat allemaol aan met dat kleutertje van je en zo’n zwaore studie?”

“Best dokter, sinds mien wedergeboorte zoas ik het nuum, kin ik de hele wereld aan. ’t Hef nog even een toertje duurt, maor met het geven van leven aan mien eerste, is mien eigen levent ook begonnen. Ik vuul mie zo waarm en riek! Hierveur zal ik altied bie mien eerste in ‘t kriet staon!”

 

Rie jij of rie ik?

De ogen wordt minder, net as het geheur, um over reactiesnelheid maor niet te spreken.

Bejaorde stellen kunt vervelende gevolgen nog even een poosie veur weden deur dinger met zien tweien te doen. Zoas autorieden. Niet dat dit dan ofspraok is, of zunder slag of steut giet. Laot staon dat dit metrieden in daank ofneumen wordt. ‘Ik had die auto wel zien!’ en ‘nee heur, dat licht stun nog op gruun’ en ‘rie jij nou, of ik?’ bint gien rare zinnen op wieder stoems zwiegzaome trajecten.

Het leup gelukkig schier of, allent wat blikscha, maor de verwieten waren niet van de lucht. Hoe unterecht ok, naor de bestuurder van die andere auto toe, maor ok naor zien vrouw. De kinder van het stel vunden het tied worden dat pa en ma de auto van de haand deden. Nog niet iens zozeer vanwege het ungeluk, maor benaom deur de woorden van pa die nooit under stoelen of baanken steuken had dat e zuch argerde an het metrieden van zien vrouw. Hij lapte het um te zeggen: ‘Jij hebt mij ok hielemaol niet waorschouwd ja, vrouw!’